Betony lekkie mają dobre własności cieplno-wilgotnościowe i dlatego sta­nowią cenny materiał do wykonywania przegród zewnętrznych. Specyficzną cechą tych materiałów jest porowata struktura stwarzająca możliwość znacz­nego wchłaniania wilgoci, której ilość ulega zmianom zależnie od sposobu wbu­dowania elementu betonowego i od warunków, w jakich znajduje się przegroda budynku. Porowatość sprzyja zawilgoceniu betonów lekkich, zarówno wskutek sorpcji wilgoci z powietrza, jak i przez podciąganie wody spływającej w czasie deszczu po ścianach, czy też wskutek skraplania się pary wodnej w procesie dyfuzji poprzez przegrody zewnętrzne. Poza tym elementy z betonów lekkich są prawie zawsze wbudowywane z dużą zawartością wilgoci, która zmniejsza się na ogół powoli, a w warunkach niesprzyjających wysychanie elementów w ogóle nie następuje. Poszczególne rodzaje betonów lekkich wykazują w praktyce duże różnice własności cieplno-wilgotnościowych. Najbardziej różnią się między sobą be­tony kruszywowe i betony komórkowe, lecz również betony kruszywowe, za­leżnie od składu technologicznego, mogą wykazywać bardzo odmienne cechy. Zawilgocenie wywiera duży wpływ na własności betonów lekkich, a miano­wicie: powoduje zmniejszenie wytrzymałości na ściskanie, zmniejszenie odpor­ności na zamrażanie, zwiększenie skurczu wywołującego niekiedy pęknięcia, staje się również często przyczyną korozji zbrojenia i powstawania wykwitów. Zawilgocenie materiałów w przegrodach jest szkodliwe przede wszystkim dla­tego, że przez zwiększenie przewodności cieplnej wywiera ujemny wpływ na wartości użytkowe pomieszczeń.